In sommige trajecten wordt gevraagd om te starten met uitvoering
nog vóór het kader vastligt.

Service delivery moet lopen,
maar het proces is nog niet bepaald.
Projecten moeten opgestart worden,
maar een PMO-inrichting volgt later wel.

Dat voelt pragmatisch.
Het voorkomt stilstand.
Het toont beweging.

Maar het keert de logica om.

Wat normaal richting geeft aan uitvoering,
wordt nu gevormd dóór uitvoering.
Processen ontstaan uit incidenten.
Afspraken uit noodzaak.
Structuur uit wat op dat moment werkt.

Dat vraagt veel van de mensen die instappen.
Zij moeten beslissen zonder mandaat,
sturen zonder kader
en stabiliteit creëren in een systeem dat nog niet gekozen heeft hoe het wil werken.

Niet omdat ze dat niet aankunnen,
maar omdat de echte beslissingen nog niet genomen zijn.

Ik kijk in zulke situaties niet naar snelheid of inzet.
Maar naar volgorde.

Niet alles wat dringend is,
kan richtinggevend zijn.
En niet alles wat later komt,
kan vandaag genegeerd worden.

Wanneer uitvoering het kader moet uitvinden,
is vertraging geen probleem van tempo —
maar van besluitvorming.